Levende dichteressen

De dichter Remco Ekkers geeft momenteel aan de Groningse Seniorenacademie een college waarin hij het door hem geconstateerde opmerkelijke verschijnsel bespreekt van de explosieve toename -in de laatste decennia- van het aantal vrouwelijke dichteressen in Nederland.
Dat laatste is ruim. Als je de lijst van de door hem besproken dichteressen langs loopt zie je dat de jongsten al in 1968 geboren werden. Maar Ekkers zal zijn constatering wellicht bevestigd zien als hij de nominaties ziet voor de VSB-poezieprijs 2016. Drie betrekkelijk jonge dichteressen, van wie er een begin twintig is. Twee mannen. Je vraagt je af hoe het in het buitenland is.
Ruth Lasters, Nachoem Wijnberg, Rodaan Al Galidi, Delphine Lecompte en Hannah van Binsbergen

Programma

• Judith Herzberg (1934): 'Mijn gedichten komen voort uit mijn poging twee dingen, die op het eerste gezicht geen verband lijken te hebben met elkaar, toch te rijmen.
• Neeltje Maria Min (1944). In 1964 verschenen drie gedichten van haar in De Gids, twee jaar later gevolgd door enkele gedichten in Maatstaf. Haar eerste bundel was 'Voor wie ik liefheb wil ik heten', dat in 1966 in een oplage van 7000 exemplaren verscheen. De bundel wordt nog steeds herdrukt.
• Jane Leusink (1949) ontving in 2003 de C. Buddingh'-prijs voor haar dichtbundel 'Mos en gladde paadjes'. Haar meest recente, vijfde, bundel is 'Een grazende streep in de lucht' (2015)
• Elma van Haren (1954) studeerde aan de kunstacademie te 's-Hertogenbosch. In 1988 verscheen haar debuutbundel 'De reis naar het welkom geheten', waarvoor ze de C. Buddingh'-prijs ontving. Haar meest recente bundel is' Flitsleemte' (2009)
• Liesbeth Lagemaat (1962) studeerde Nederlands en Taal- en Literatuurwetenscap. Haar debuut was 'Een grimwoud in mijn keel'(2005) waarvoor zij de C.Buddingh'-prijs kreeg. Haar meest recente bundel is 'Nachtopera' (2015)
• Hedwig Selles(1968) publiceerde 'IJzerbijt', 'Schadenfreude', en onlangs 'Wie hier binnentreedt', gepresenteerd door Piet Gerbrandy.
• Sasja Janssen (1968) debuteerde in 1999 met een novelle. Vanaf 2006 schrijft zij voornamelijk gedichten, gebundeld in het in 2007 verschenen debuut 'Papaver'. Haar derde bundel 'Ik trek mijn species aan' werd genomineerd voor de VSB poëzieprijs 2015.

http://www.hovoseniorenacademie.nl/index.php?id=94&tx_seminars_pi1%5BshowUid%5D=593
http://us14.campaign-archive2.com/?u=ec2207c0443f86105897c170a&id=851d292298&e=[UNIQID]

Van Remco Ekkers

Kan rouw je verlaten? De dichteres Jane Leusink vindt ‘het hooguit raar nu ook rouw haar verlaat, nee / in de steek laat, het komt toch hard aan, zegt ze / harder nog na veertig seizoenen, hoe is het mogelijk.’
Veertig seizoenen, dat klinkt heel wat langer dan tien jaar.

Je kunt rouw koesteren omdat je je min of meer verplicht voelt je dode geliefde te herdenken, elke dag, elke nacht. Eerst laat de geliefde je in de steek, omdat hij dat wil, maar omdat God, nee, het lot dat kennelijk wil. Het is absurd. Alle herinneringen zijn er nog. ze blijven je achtervolgen. De reis over de bergen, de reis door de woestijn, het wonen op de klei. Wanneer is het ondraaglijk? In de zomer? Ach, natuurlijk ook in de winter. In alle seizoenen: de lente, het kleine paard
in de wei. In de gezamenlijke beleving van kunst, van zeegezichten. En is niet het schilderij van een man, kijkend, naar kolkende lucht, hoog op een berg, het schilderij dat je af en toe weer ziet afgebeeld en dat je doet denken aan hoe hij ooit stond en nu met z’n rug naar je toe. Is niet dat schilderij, een teken van je trouw en van je verdriet?

En dan besef je langzaam dat jouw leven ondanks alles is doorgegaan en dat er nieuw leven kwam en zeer vreugdevolle momenten zich aandienden, zich aan je opdrongen. Je zou jezelf kunnen of willen verachten, omdat je af en toe vergeet en ook omdat je weet dat al die herinneringen moeten worden losgelaten, misschien zelfs los getrapt. Je moet de knop in je keel doorslikken, maar hoe moet je dat doen? En je vraagt: gaat het zo? Is het normaal dat je zolang vasthoudt, dat je loslaat? Kan ik dat van mezelf accepteren?

(naar aanleiding van ‘Een grazende streep in de lucht’, vijfde bundel gedichten van Jane Leusink, uitgever Kleine Uil, oktober 2015)

Remco Ekkers over Een grazende streep in de lucht

Over de reeks: 'Rouw op de werkvloer' zie:

https://remcoekkers.wordpress.com/tag/jane-leusink/?blogsub=confirming#subscribe-blog

http://www.nederlandsepoezie.org/dichters/e/ekkers.html