Mijn kip gered
De dierendokter had het
over verlamde poten
maar gelukkig zag de buurman een
wakker oog en weigerde
mijn kip te slachten
en zo bleef Sneeuwstorm leven
Ze lag eerst nog in het stro
alsof ze niet meer lopen wou
Later dacht ik: om te broeden?
Na twee dagen liep ze
kwiek in het buitenhok
sprong over het konijn
recht in mijn armen.
Kijk, dit is precies waarom ik mijn dochters destijds Haringen
in de sneeuw (Zilveren Griffel 1984) voorlas.
Je leest het en je snapt het, je snapt het meteen, het bijzondere, de blik op het wonder van de
taal. De gedichten waren bedoeld ‘voor de oudere jeugd’, de dochters vonden het
prima, ze waren vijf en drie jaar oud.
Remco Ekkers hoorde bij dichters als Leendert Witvliet en Fetze
Pijlman, dichters met een oneindige liefde voor kinderen en dieren.
Jaren later, we woonden al in Winsum, kwam Remco Ekkers in
ons cultureel gebouw (het café) met een lezing over een beroemde schrijver of
dichter. Mijn echtgenoot, die mee was, zei: ‘Wat zie die man er jong uit’. Remco
glom en glansde toen ik het hem jaren later vertelde.
Ik geloof dat het 2001 was dat ik Remco Ekkers een paar
gedichten opstuurde. Waarom hem? Hij was dichter, iemand die mij niet kende,
die didactisch begaafd was en die ook in de provincie Groningen woonde (om te
gillen zo naïef en politiek (?) correct als ik toen nog was). Het was drie
dagen later, en zaterdagavond toen de telefoon ging en hij, de dichter Remco
Ekkers, mij het gedicht Fawaku dushi begon voor te lezen. Fawaka dushi werd
later een van de gedichten uit Mos en gladde paadjes. De bundel waarmee ik in
2003 de C. Buddingh’ prijs won. Remco Ekkers had me het allergrootste
compliment gegeven dat ik me maar kon wensen.
Kwam iemand in de tuin vanmiddag een hommage aan de dichter
C.O. Jellema, overleden in 2003 verscheen in 2007 bij Uitgeverij kleine Uil (redactie
Ton Meijer, Marjoleine de Vos, Jane Leusink). Er deden een kleine dertig
dichters aan mee), Uit Remco’s bijdrage ‘Saaksum’ (de begraafplaats waar Jellema
begraven ligt): ‘Je ligt volledig uitgestrekt in je bundels/op ons te wachten. We kunnen je herkennen/in je beelden, herinneringen,
spinsels en/je laat ons kijken over de heg/verder dan de verte’.
Van Wierde van
Wierum vormden Remco en ik gezamenlijk de redactie. We vroegen een twintigtal dichters
om een gedicht. De bundel verscheen ter gelegenheid van de renovatie van de
wierde in 2010 ook bij Uitgeverij kleine Uil. Remco schreef het gedicht ‘Grond’
: ‘We zien de wolken schuiven/over de ontgonnen kwelderoeverwal/over het land
waarvan we houden,
Het motto van Douwe Draaisma geheugenboek is een uitspraak
van Marten Toonder: ‘[…] omdat iets wat in de jeugd gebeurd is, dikwijls het
gevolg is van een voorval op oudere leeftijd. Herinneringen aan de toekomst,
noemt Douwe Draaisma dat. Remco Ekkers’ tragische dood zet mijn herinneringen aan
hem op scherp. Het zijn er zo veel, nog zo veel meer beelden, gesprekken, zijn
presentatie van Mos en gladde paadjes in Het Schathuis van de borg Verhildersum
in 2003.
Begin mei stuurde hij me een prachtig citaat uit Naar de
natuur van W.G. Sebald en schreef erbij: ‘Ik dacht aan jou, aan jouw gedicht
over de geschiedenis van je man.’ (In: een grazende streep in de lucht).
Remco, we zijn geschokt en verdrietig door je plotselinge sterven,
maar we kunnen je herkennen, in je beelden, herinneringen, spinsels en je laat ons
kijken over de heg, verder dan de verte.
Uit Hop over de sofa, Remco’s onlangs verschenen laatste bundel:
Pop
Ze geeft zich
niet
nooit als een
lappenpop
hop over de
sofa.
Krijgt, maakt
of neemt ze
een kind?
Krijgen lijkt
het beste
van de omstandigheden
het toeval,
noodlot
zin misschien.
Hoe dan als het
stikt
dood blijft in
de wieg
of al groter
van het balkon
hop over de
rand.
In je armen
met rimpels
net zo
toevallig
als een vogel.
